نمي ذارم اگه حتي هنوزم،‌ هواي خونه و دستاتو دارم
نمي تونم، نگو با گريه سر كن، ‌نمي تونم، نمي شه، كم ميارم
تو مي ري و نمي تونم بمونم، نه اينكه خسته م، ‌اين پا ديگه پا نيست
نه اينكه ردتو گم كرده باشم،‌ ديگه نايي براي جاده ها نيست
شباي خونه بعد از تو جهنم، من و تنهايي و دردِ دوباره
تو ميري و نفس مي ميره و مرگ توي كابوس خونه پا مي ذاره
شبم خالي تر از دستام و بي تو، شباي خونه تكرار نبودت
سكوت خونه آوازِ‌شكستن، تموم كوچه ها بعد از تو ساكت
نمي ذارم بري وقتي هنوزم، هواي خونه و دستاتو دارم
نگو با خونه و با گريه سركن، ‌نمي تونم، نمي شه كم ميارم

محمد نويري / ۱۵ دی ۸۵