فروردين ۸۶

وقتي رفتم

                                                                                   اینجا اصلا شهر قشنگی نیست! باور کنید!

وقتی رفتم کسی بدرقه م نکرد، کسی تنهاییمو از من نگرفت

کوچه ای با کاسه های بدرقه جلو رامو وقت رفتن نگرفت

کسی بارونیِ چشمامو نخواست کسی تنهایی دستامو ندید

بودنم فرقی واسه کسی نداشت، وقتی رفتم  کک هیچکس نگزید!

میون جاده ها، گم می شم اما، بذار این لحظه ها رو با تو باشم

نذار این جوری تسلیم سکوت شبای ابری بی انتها شم

وقتی رفتم، از تموم خونه ها، بوی حلوای جنوبی می اومد

وقتی رفتم، آسمون کل می کشید، شیشه ی پنجره ها دهل می زد

وقتی رفتم، وقتی رفتم، یه نفر، رو به کوچه ها نگفت سفر به خیر

یه نفر نگفت که یاد كوچه ها، یاد آدمای دربدر به خیر

میون جاده ها، گم می شم اما، بذار این لحظه ها رو با تو باشم

نذار این جوری تسلیم سکوت شبای ابری بی انتها شم

محمد نويري

بهمن ۸۵

شبیهِ گم شدن تو مِه، شبیهِ گریه تو بارون

شبیه بغض آیینه، تو قاب خالی کارون

پر از دلتنگیِ هر شب، تو این بغض ترک خورده

مث عطر و مث شبنم، روی گل های پژمرده

گُمت کردم، مث حسی، که توی کوچه ها گم شد

گمت کردم مث عشقی که بی تو حرف مردم شد

لِهَم کردی مث سایه مث خاک شبای دور

مث عشقی که تنها من نفهمیدم کجا گم شد

شبیه دره و کابوس، شبیه لحظه های درد

به یاد آرزوهایی که با من موند و پیرم کرد

شبیه بدرقه خیس از کتاب و آب و آیینه

شبیه عکس من رو آب، تو خوابِ زرد شومینه

بگو هستی پر از بغضی که توی کوچه ها وا شد

بگو هستی مث عشقی که با کوچ تو معنا شد

بگو هستی مث قسمت، که تنها قسمت ما شد!

مث دستی که تنها، بعد دستای تو تنها شد!

هنوزم مثل خاک و خون تو این چشمای درمونده

مث این حس ناگفته مث شعرای ناخونده

بگو هستی مث مردی که توی کوچه ها  گم شد

محمد نویری

فروردین 8۶