ته نشست

ته نشست يه سقوطم تو رسوب اين ترانه
يه ستاره ي شکسته م تو غروب اين ترانه
دوري از من و يه عمره که هواي تو رودارم
واسه تکرار تو اما پر سيمرغو ندارم
توي تکرار رکود در سکوت تن چکيدن
منم و پرسه ميون کوچه هاي نرسيدن
بي تو انگاري از اين تن شوق بودنو گرفتن
انگار از پس کوچه ی شب گريه ي منو گرفتن
مي شکنن ستاره هاي آهني تو غيبت تو
تو ودل دلِ عبور و, من و درد غربت تو
مي سوزه تن ستاره زير خاکستر ابرا
دل٬ کفن پوش شباي رفتنت مي مونه اما
توي اين ستاره سوزي تو کجاي اين هنوزي ؟
با کدوم خاطره داري توی غربتت می سوزی؟
چه قَدَر با من بي من- از خودت- فاصله داري
با کدوم شراره می خوای دخل بودنوبياري؟
من طلوعم ديگه مرده بي تو درگير غروبم
سرگذشت يه شکستم ته نشست يه رسوبم


محمد نويري
فروردين ۸۴  

[نظرات]