تَهِ این کوچه هنوزم یه نفر، مشتِ خاطراتِتو می باره
هنوزم زُل زده تو چشمای شب، هنوزم نگاهِتو کم داره
تهِ بن بستِ خیال و خاطره، هنوزم عکس تو رو می بوسه
هنوزم کوچِ تو واسه ش مرگه، دلخوشه، به عکس و اشک و بوسه
کوچه بوی تو رو داره، بارون،خاطرات تو رو از بر کرده
کوچه خیسه، کوچه تاره، انگارکوچِ چشم تو رو باور کرده
ته این کوچه هنوزم یه نفر، پَرپَرِ خاطره هاته برگرد
هنوزم صداتو باور داره، تاهمیشه چِش براته برگرد
تهِ این کوچه هنوزم باید، یکی از سپیده ها برگرده
هنوزم یکی تو رو می خونه، هنو با ستاره ها همدرده
کوچه بوی تو رو داره، وقتی درد بی ستارگی رو می شکنم
خیسه از هجوم بی وقفه ی اشک ،وقتی که اون یه نفر خود منم
چشمک ستاره پایان منه، وقتی دستامو به شب می سپارم
وقتی بی وقفه، تو شب می ریزم، وقتی دستای تو رو کم دارم
ته این کوچه ی یخ بسته و تار، تا همیشه، منتظر می بارم
چشام از عبور تو لبریزه، خودم از حضور تو سرشارم.

محمد نویری
دی ماه ۸۴