به یاد دلخوشی های فراموش به قاسم طوبایی

شنبه های بارونی، جمعه های طوفانی

بوسه های یک ریز و خنده های طولانی

لجظه های بی تابِ مات چشم هم بودن

هفته های بی شطرنج، نیمکتای سیمانی

همه یادت رفته، همه یادم مونده!

دوری و چشماتو، بی کسی ترسونده

انگاری یادت نیست، روی دیوار باغ

عکس اون قلبی که به تو دادم مونده!

واسه تا شعله رفتن لحظه هامو، مث پروانه ها از بر نبودی

تو رگبار زمستون برج بودم، ولی واسه یه دم کفتر نبودی !

برای گریه کردن شونه هاتو، همیشه توی هق هق کم میارم

ببین سر روی دیوارا می ذارم، تو از دیوار که کمتر نبودی

خراب با تو بودن بودم اما، کنار من یه لحظه سر نکردی

تموم لحظه هایی که شکستم، منو می دیدی و باور نکردی

منو می دیدی و باور نکردی، که دستام بعد حاشای تو پوچه!

صدام از بی تو بودن زخم برداشت، ولی نشنیدی و باور نکردی

کوچه ی سه ی غربی*، مرد کولیِ کف بین

کلبه های دریایی، چادرای فروردین

موج و قایق و پارو؛ قلعه ماسه ای، دریا

هفته های بی خوابی، انتهای فروردین

همه یادت رفته، همه یادم مونده!

دوری و چشماتو، بی کسی ترسونده

انگاری یادت نیست، رو شنای (شن های) ساحل

عکس اون قلبی که به تو دادم مونده!

محمد نویری

اسفند 84