به صادق طولابی

یه مرد و یه کبریت یه کیف و یه جف کفش

شب بی کسی رو قدم می زنن

پی حادثه قانون جنگلو

با پاهای خسته به هم می زنن

هوا ابریه، ابرای نیمه شب

سر جنگل کاجو از ته زده ن

یه مرد و یه کبریت یه پالمال آبی

یه کیف ویه جف کفش، به تنگ اومده ن

روی خش خش خسته ی نیمه شب

هنو داره خون و جنون می چکه

یه مرد مونده و یه شبِ ابری و

دوتا پای خسته از این معرکه

زمین نا نداره، شب از مه پُره

پره قلب کاجا پر از دلهره

یه مرد و یه جف کفش، زمین می خورن،

غرور یه جنگل زمین می خوره

زمین می خوری، خسته و بی رمق،

هنوز اما تو چشم بی خواب من  

یه مرد و یه جنگل، یه کیف و یه جف کفش

تو خاکستر هم  قدم می زنن

محمد نویری

اردیبهشت ۸۵

* به جنگل سوزی یک شنبه ۲۷ فروردین ۸۵