پر از تاولِ جاده هاي سياه، مثِ پيچ و تاب سرابِ سفر
پر از خونه هاي خراب کوير، مث زلزله، نه! نه! ويرونه تر!
پر از کفترای مچاله شده، مث آسمونایی که ته کشید!
مث بطریایی که خالی شد و مث حس و حالی که از سر پرید
پر از اضطرابم، پر از پيچ و تاب، پر از شب پر از قحطي آفتاب
پر از ترس مرگم مث کفتر و - پر از بوی خونم شبيه خشاب!

ولی امشب از نو به من تکيه کن، به من نازنینم، به من تکيه کن
به من نازنینم، اگر خم شده م، اگر نقطه چينم به من تکيه کن
به من تکيه کن، کوهه اين شونه ها!

مث سرفه ي ساز از زخمه و، مث آسمونِ پَسِ ميله ها
مث لحظه های يه سربازِ گم، توی خونه هاي سفيد و سيا
از آوار و تکرارِ وحشت پُرم، مث سايه با سايه خط مي خورم
مث موريانه م که چوب خطِ روزاي سيامو دارم مي خورم!
پر از وحشت و خسته از بی کسی، پر از پيچ و تابِ سقوطم که بي...
که بی ...تو پر از ترسِ ويروني ام، تو اين ضجه هاي دمادم ولي..

به من تکيه کن مث ابر بهار رو کوه همين شونه ها سر بذار
شبيه غروب از رو شونه م بريز، بريز و طلوعو سراغم بيار!
سفر کن به اندوه اين شونه ها

محمد نویری
اردیبهشت ۸۵