محمد نويري
1 مرداد 85

دارم انتظارو ورق مي زنم/ شب کوچه ها رو ورق مي زنم
تموم مي شه اين دفتر کاهي و /تو رو بازم از نو ورق مي زنم
چه قد با هم اين دفترو رج زديم/چه قد با هم از کوچه ها رد شديم؟
چه قد گيج و گم تو همين کوچه ها/گمِ سوتِ بايد نبايد شديم؟
چه قد کنج اين کوچه ها، بی گناه/به جرم همين عشق مرتد شديم
چرا بد شدیم ما؟ چرا بد شدیم؟

 چه روزا که چشمامو دادم به تو/چه شبها که دستاتو دادي به من
چه روزا که دستاي سرما زده ت/پناه غرور شکسته م شده ن
چه قد کوچه ها عطرِ ما رو گرفت/چشامون ردِ کوچه ها رو گرفت؟
چه روزا که آغوش دو تا غریـــبِ سرمازده کوچه ها رو گرفت!

 سکوت کدوم کوچه بد کرد عزیز؟/غروب کدوم جمعه از ما نبود؟
دعای کی نفرین شد و فرصتی/واسه کشف راز معما نبود!
چرا گریه هامو ندیدی عزیز؟/چرا بد شدم من، چرا بد شدی؟
چرا دست نذاشتی تو دستای من/چرا پايی که پشت پا زد شدی
چرا توی اين قصه ی بی دروغ/کلاغی که هيچ وقت نيومد شدی
چرا بد شدم من، چرا بد شدی !

بمون تا بتونیم بمون تا بخوایم/بمون تا که مثل روزای قدیم
بازم دست بذاریم تو دستای هم/نگو بد شدیم ما، نگو بد شدیم !

محمد نویری
6 مرداد 85