به یاد تب و پرسه و کوچه ها، به یاد شبایی که خوابت نبُرد
به یاد لبایی که از من نخوند، به یاد صدایی که بعد از تو مُرد
خداحافظ ای خوب برگشتنی، برای همیشه، به یاد قدیم
برو جاده ها چش بِراتن گلم، برو قسمت اینه که تنها بشیم

 برو تا ندونم کدوم آرزو، کدوم خِش خِش ام از کدوم فصلِ زرد
برو جاده ها رو بذار زیرپات، برو نازنینم، برو، برنگرد!

محمد نویری

آبان-آذر 85

 نمي ذارم اگه حتي هنوزم،‌ هواي خونه و دستاتو دارم
نمي تونم، نگو با گريه سر كن، ‌نمي تونم، نمي شه، كم ميارم
تو مي ري و نمي تونم بمونم، نه اينكه خسته م، ‌اين پا ديگه پا نيست
نه اينكه ردتو گم كرده باشم،‌ ديگه نايي براي جاده ها نيست
شباي خونه بعد از تو جهنم، من و تنهايي و دردِ دوباره
تو ميري و نفس مي ميره و مرگ توي كابوس خونه پا مي ذاره
شبم خالي تر از دستام و بي تو، شباي خونه تكرار نبودت
سكوت خونه آوازِ‌شكستن، تموم كوچه ها بعد از تو ساكت
نمي ذارم بري وقتي هنوزم، هواي خونه و دستاتو دارم
نگو با خونه و با گريه سركن، ‌نمي تونم، نمي شه كم ميارم

محمد نويري

15 دي 85